Wieża Eiffla została zbudowana w latach 1887–1889 jako monumentalna brama wejściowa na Wystawę Światową (Exposition Universelle), zorganizowaną dla upamiętnienia setnej rocznicy rewolucji francuskiej. Zaprojektowana przez firmę inżynieryjną Gustave'a Eiffla, żelazna wieża kratownicowa była radykalnym osiągnięciem inżynierii, które stało się najwyższą budowlą wzniesioną przez człowieka na świecie.

Wizja i konkurs

W 1886 roku rząd francuski ogłosił konkurs na projekt pomnika, który miał stanąć na Polu Marsowym na nadchodzącą Wystawę Światową. Zgłoszono ponad 100 projektów, ale jednogłośnie wybrano propozycję Gustave'a Eiffla oraz inżynierów Maurice'a Koechlina i Émile'a Nouguiera i architekta Stephena Sauvestre'a. Ich projekt zakładał budowę 300-metrowej (984 stopy) ażurowej wieży z kutego żelaza.

Kontrowersyjne arcydzieło

Projekt spotkał się z natychmiastowym i gwałtownym sprzeciwem paryskiej elity artystycznej i literackiej. Komitet wybitnych osobistości, w tym pisarz Guy de Maupassant i kompozytor Charles Gounod, opublikował petycję przeciwko „bezużytecznej i potwornej wieży Eiffla”, nazywając ją „gigantycznym czarnym kominem fabrycznym”, który zdominuje panoramę miasta. Mimo protestów budowę rozpoczęto 28 stycznia 1887 roku.

Budowa: majstersztyk inżynierii

Budowa wieży przebiegła niezwykle szybko i precyzyjnie, trwając zaledwie dwa lata, dwa miesiące i pięć dni. Osiągnięto to dzięki skrupulatnemu planowaniu i wykorzystaniu prefabrykowanych części. Wszystkie 18 038 żelaznych elementów wyprodukowano w fabryce Eiffla na obrzeżach Paryża i zmontowano na miejscu przy użyciu 2,5 miliona nitów. Kluczowe daty montażu to:

W dniu inauguracji sam Gustave Eiffel wszedł po 1710 schodach na szczyt, aby umieścić tam dużą francuską flagę, ponieważ windy nie były jeszcze uruchomione.

Od budowli tymczasowej do trwałej ikony

Wieżę otwarto dla publiczności 15 maja 1889 roku i od razu odniosła ona ogromny sukces, przyciągając podczas wystawy prawie dwa miliony zwiedzających. Otrzymała jednak tylko 20-letnie pozwolenie i miała zostać rozebrana w 1909 roku. Eiffel argumentował za jej wartością naukową, a ocalenie przyszło wraz z nadejściem telegrafii bezprzewodowej. Wysokość wieży uczyniła z niej idealne miejsce na antenę radiową, a podczas I wojny światowej odegrała kluczową rolę w komunikacji transatlantyckiej i operacjach wojskowych.

Wieża na przestrzeni dziesięcioleci

Przez 41 lat wieża Eiffla była najwyższą budowlą wzniesioną przez człowieka na świecie, dopóki w 1930 roku nie przewyższył jej Chrysler Building w Nowym Jorku. Podczas niemieckiej okupacji Paryża w czasie II wojny światowej bojownicy francuskiego ruchu oporu zasłynęli z przecięcia lin windy, aby nazistowscy żołnierze musieli wchodzić po schodach. W 1957 roku dodano antenę telewizyjną, zwiększając jej wysokość do obecnych 330 metrów (1083 stóp). Dziś pozostaje ważną wieżą nadawczą i jest najczęściej na świecie odwiedzanym płatnym zabytkiem. Jeśli chcą Państwo zobaczyć ten fragment historii, można zarezerwować bilety, aby zagwarantować sobie wejście.

Często zadawane pytania

Kto zaprojektował wieżę Eiffla?

Projekt przypisuje się Maurice'owi Koechlinowi i Émile'owi Nouguierowi, dwóm starszym inżynierom w firmie Gustave'a Eiffla. Sam Gustave Eiffel, znakomity inżynier znany z projektów mostów, był orędownikiem projektu, w dużej mierze go sfinansował, a jego firma go zbudowała, dlatego wieża nosi jego imię.

Dlaczego zbudowano wieżę Eiffla?

Wieża Eiffla została zbudowana jako główna atrakcja i brama wejściowa na Wystawę Światową (Exposition Universelle) w Paryżu w 1889 roku. Wystawa została zorganizowana, aby uczcić setną rocznicę rewolucji francuskiej oraz zaprezentować potęgę przemysłową i inżynieryjną Francji.

Jak długo trwała budowa wieży Eiffla?

Cała budowa trwała zaledwie 2 lata, 2 miesiące i 5 dni, co było wyjątkowo krótkim czasem jak na projekt tej skali w XIX wieku. Budowę rozpoczęto 28 stycznia 1887 roku, a ukończono 31 marca 1889 roku.

Poznajcie Państwo z bliska bogatą historię tego cudu architektury. Prosimy sprawdzić dostępność naszych wycieczek z przewodnikiem, aby poznać jeszcze więcej opowieści z jej przeszłości.